Stilte en alleen-zijn wijzen naar het onbekende, naar dat wat achter onze dagelijkse ervaring van het lawaai en de drukte van de moderne wereld verborgen ligt. In de stilte leer je alleen-zijn. Zonder alle maskers die men zich heeft aangemeten of door anderen heeft laten aanmeten, zonder de kant-en-klare rollen die men gewoonlijk speelt, raakt men aan een basale waarheid. Solitair zijn is niet hetzelfde als ontsnappen aan de werkelijkheid, maar je bewust zijn van het Mysterie dat deel uitmaakt van een mensenleven. Vanzelfsprekend is dit werk waar je je hele leven mee bezig bent.
Eve Baker
De Fellowship is van oorsprong christelijk en is dat voor een groot deel nog. Ze werd in 1990 opgericht door Peter Edwards (1922 – 2020) om ‘dat te bieden waarin georganiseerde religies grotendeels tekortschieten, spiritualiteit en mystiek. Van oudsher kent de christelijke contemplatieve traditie de geduldige waakzaamheid en mensen die waarachtig op zoek zijn naar God zonder de beperkingen van allerlei regels en voorschriften. Er is geen Fellowship-manier van leven of bidden. We moeten allemaal voor onszelf uitvinden hoe we in ons dagelijks leven doelbewust tijd en ruimte vrijmaken voor gebed, meditatie, lezen, reflectie en aanbidding om God daarin te kunnen ontmoeten. We volgen allemaal onze persoonlijke weg, maar we kunnen er baat bij hebben als we onze ervaringen delen met anderen via de nieuwsbrief.’
Peter voelde zich in eerste instantie geroepen om priester en monnik te worden, maar zijn Benedictijnse oblatenmeester gaf hem het raadselachtige advies: ‘Wees een eenling die in de wereld leeft’. Peter trouwde, hij en zijn vrouw kregen twee zonen met ernstige handicaps van wie er één overleed. Zijn vrouw Maria stierf toen hij nog maar 47 jaar oud was. Op 68-jarige leeftijd zei Peter tegen zichzelf: ‘Ik bleef me maar geroepen voelen tot een vorm van religieus leven. Ik moest een zinvolle manier van leven vinden, een middenweg tussen het klooster en de wereld.’ En de FOS was geboren.
Eve Baker (1928 – 2012) werd vervolgens de eerste correspondent/redacteur van de nieuwsbrief en is dit 14 jaar gebleven. In haar boek uit 1995 Paths in Solitude, merkte ze op dat het vermogen om alleen te kunnen zijn grotendeels verloren is gegaan in de moderne wereld. Volgens haar dienen we onze levens te vereenvoudigen, te leren om onze zogenaamde ‘behoefte’ aan triviale en kortstondige bevredigingen en ambities achter ons te laten en in te ruilen voor wat echt essentieel is in het leven.
De solitair is, hoewel in meerdere of mindere mate losgemaakt van de alledaagse menselijke samenleving, een referentiepunt voor die samenleving. Het loutere bestaan van de solitair als iemand die niet past binnen de waarden- en beloningenstelsels die de samenleving hanteert en die haar in standhouden, stelt deze stelsels ter discussie en opent hierdoor de mogelijkheid voor mensen om zich daarvan te bevrijden. Men kan binnen het systeem solitair zijn door bewust te kiezen voor een andere levensfilosofie en de waarden en beloningen die zo’n systeem biedt af te wijzen.
Eve Baker
Door Eve’s hoge leeftijd en ziekte stond de Fellowship in 2005 op instorten. Eve had degenen afgewezen die zich kandidaat hadden gesteld om het werk van haar over te nemen. Wel schreef ze aan Peter Edwards: ‘John Mullins is een leek, getrouwd met vier kinderen, maatschappelijk werker en liefhebber van Johannes van het Kruis. Op goed gevoel vroeg ik hem. Hij was stomverbaasd.’
John Mullins, een Amerikaan die sinds 1975 in het Verenigd Koninkrijk woont en toen nog fulltime werkte als maatschappelijk werker voor de kinderbescherming, nam het redacteurschap en de correspondentie op zich ‘om de boel draaiend te houden’ totdat er iemand anders kwam. John heeft een lange boeddhistische achtergrond en introduceerde geleidelijk een multireligieuze openheid in de nieuwsbrieven voor de mensen die – zoals Peter Edwards zei – ‘echt op zoek zijn naar God… zonder regels en voorschriften’.
Na 20 jaar waarin hij veel meer heeft gedaan dan alleen ‘de boel draaiend houden’, heeft John Mullins op 75-jarige leeftijd het stokje overgedragen aan Ronald Hermsen. Ze hebben al meer dan 10 jaar een intensieve correspondentie. Ronald (1962) is Nederlander en woont in Nederland. Hij is vader van drie dochters, een professioneel vertaler van meer dan 80 boeken en auteur van vele publicaties en meerdere boeken over spiritualiteit, mystiek en boeddhisme.
